Ο ΤΟΠΟΛΟΓΟΣ


1

Θά νόμιζες ότι είναι εύκολο νά καταλάβει από τίς διερχόμενες εικόνες,

από τήν διεύθυνση εισόδου πρός τό πεδίο τής θέας,

καί από τήν κλίση τού χρώματος

πρός τήν ταχύτητα τού ταξιδιού τους,

καί τήν επερχόμενη εξαφάνηση,

αλλά όχι.


Αυτή η δύναμη πού είναι εξωτερικά εγκεφαλικά επεξεργασμένη,

δέν έχει κάν σχέση μέ βαρύτητα

πού νά είναι πρωτογενής

καί πού οι πυρήνες του, σίγουρα θά αναγνώριζαν.


Οι στίχοι του αντήχησαν -

"Μπορεί νά σταθεί στά δύο του πόδια χωρίς νά πέσει,

νά σταθεί στόν εαυτό του σάν ένα άγαλμα μέ μεγαλομανία,

χωρίς νά ταλαντεύεται, χωρίς νά λυγίζει,

μέχρι πού οί λειχήνες τής χιλιετηρίδας νά σκεπάσουν αυτά τά αιώνια μάτια,

μέχρι τό δάκτυλο πού συμαδεύει πέρα από τήν θάλασσα νά ραγίσει

καί νά καταναλωθεί από αυτές ".


Αυτό πού προδίδει τήν θέση του είναι εκείνη η αίσθηση η ενστικτώδης,

ο σπασμός τού κεφαλιού, αυτή η γρήγορη ματιά πρός τά πίσω.

Είναι αυτή η αντανάκλαση, η έμφυτη μεριέργεια, μιά γρήγορη ματιά μόνο,

κανένας δέν θά καταλάβει τίποτα, ούτε θά ενδιαφερθεί,

απλά μιά ματιά ρίχνω.


Θά ρώταγε -

" Υπάρχει τώρα ένα κάπου πού νά είναι πίσω μου,

νά μάθω από πού έρχομαι, ένα κάπου πού νά μέ προσανατολίσει;


Μήπως τό έκανε αυτό ένας αρχαίος ημίθεος ;


Πόσο εύκολο είναι νά μήν ακούς

μόνο νά είσαι κατά μέρος ενήμερος γιά ένα βουβό ήχο,

που φτάνει αργά, μέ όλη τήν ψηλή ενέργεια χαμένη,

αποδίδοντάς το μουντό καί μή κρυπτογραφήσιμο.

'Ομως υπήρχε ένα μύνημα εκεί".


Μέσω αυτής τής στιγμής τού τινάγματος  - τελείωσε τό παιχνίδι.


Ολες αυτές οι αντιλήψεις είναι η υφή τής φανταστικής του πραγματικότητας.

Μά είναι καί αυτές πού πρόσεξε τήν τελευταία φορά πού τίναξε  τό κεφάλι του πίσω,

καί τήν ώρα πού εκείνος τινάζεται, υπάρχει χρόνος  νά ρωτήσεις.

Από πού;  Πρός τά πού;  Γιά πόσο χρόνο;  Θά πονέσει όταν φτάσω;

Θά επιζήσω;


'Επειτα είναι ή επαναβεβαίωση αποκορύφωσης πρός τήν σύγκρουση.


Η ευκαιρία νά διατιμήσεις τήν ζημιά, καί νά σημειώσεις τόν κατάλογο.

Αν είσαι ενήμερος γιά αυτό, τότε κάποιο κομμάτι σου έχει επιζήσει.

Εύκολα, τουλάχιστον η μέθοδος έχει κατανοηθεί.


Από εκεί προσπαθεί νά ανακτήσει.

Αυτοβοήθεια, βοήθεια από φάρμακα, βοήθεια από κλάμα,

βοήθεια από γράψιμο, βοήθεια από φίλους, βοήθεια από τόν νόμο,

βοήθεια από τούς προγόνους, βοήθεια από τήν σιωπή.


Στήν κότνα του τραγουδιού αυτός έγραφε -

"Oμως τί γίνεται άν συνεχίζεις νά πέφτεις, καί δέν φτάνεις στόν πυθμένα, στό τέλος;

Είναι φανερό ότι έχεις περισσότερο χρόνο γιά νά εφεύρεις καινούργιες ερωτήσεις.

Νά αναλώνεσαι σέ ακόμα λεπτότερες αυξήσεις τού μέτρου σχετικά μέ τό πώς πέφτεις,

καί γιά τό πόσο έχεις ακόμα.



2

'Απλετη ενέργεια αναλώνεται μέσα από τούς αμέτρητους αιώνες,

τίς αμέτρητες έρευνες, καί τίς αμέτρητες ζωές.

Εκείνοι πού ψάχνουν στούς οριζόντες,

εκείνοι πού αναποδογυρίζουν βράχους,

βυθίζοντας τά χέρια τους σέ θολές λίμνες,

περπατόντας καί περπατόντας ακόμα περισσότερο,

ψάχνουν γιά οιωνούς.

Περιπλανώμενοι, μετρώντας και συγκρίνοντας.


Ερευνόντας αυτό τό άπειρο, χωρίς σώμα γιά ώθηση,

χωρίς σώμα γιά παρηγοριά, χωρίς ακόμα καί τά όριά του.


Σκέψεις πού ταξιδεύουν στήν φαντασία,

σέ μύθους πού έχουν τήν ποιότητα τής άχνας,

ελαφρά καί πρόσκαιρα

καί μετά, η ποιότητα τού μολυβιού,

βαριά καί βλαβερή.

Μέ διαφορετικές παραλλαγές σχήματος καί απόχρωσης τού παρόντος.


Εδώ είμαι, τόσο εσωτερικά μεταμφιεσμένος όσο καί εξωτερικά.



3

Ποτέ δέν ειμουνα πουθενά αλλού,

παρά μαζί σου.

Ακούω τίς αμφιβολίες σου νά αντηχούν,

και τους φόβους σου να διπλασιάζονται.


Στήν απώλειά σου, είμαι παρών

Στήν σιωπή σου, μπορώ να μιλήσω

Στό περπάτημα σου, εγώ είμαι Γή

Στό κενό σου, εγώ παράγω.



4

Μπορώ να φύγω τώρα.

Θά υπάρχω στίς συνάψεις του.

Θά περιμένω ένα μήνυμα πού θά μέ αναβιώσει.


Οπως τό γεγονός υποχωρεί,

εγώ θά μετατραπώ σέ ένα μακρυνό καράβι,

λιγότερο καί λιγότερο καθοριζόμενο από τόν ορίζοντα που ταξιδεύω.


Ενα υπόλειμμα από αυτά τά αισθήματα θά πηγαίνουν καί θά έρχονται,

θά περνάει από σύνορα ανακλήσεων,

Θά γίνω μία κατασκευμένη εκδοχή.


Αυτός έχει φτιάξει μία άλλη μνήμη από αυτά τά γεγονότα,

μία εφεδρική, ένα αντίγραφο ασφαλείας,

πού θά μέ ανταγωνίζεται, καί σίγουρα θά μέ αντικαταστήσει,

σέ αυτό πού εγώ αρχικά αναφερόμουν.


Πιθανόν νά είναι η πιό αξιόπιστη εκδοχή.

Θά είναι αυτός ο χρόνος.

Θά αποθηκεύει καλύτερα αυτό πού εγώ μάλλον θά χάσω.


Ωστόσο, γιά μία στιγμή στήν αιωνιότητα ενός μεγάλου σαββατιάτικου απόγευματος,

θά χαλκογραφίσει μέ διαύγεια τό θαυμάσιο πού τόν περιβάλλει,

προσωρινοί ήλιοι θα εξατμιστούν στήν ωκεανική διαστολή,

καί εγώ επίσης, θά υποκύπτω.

Θά είμαι ένα σωματίδιο, ακριβώς πρίν τό διάλλειμα.

Είμαι μιά φιλοδοξία, ένα στοίχημα,

πώς θά υπάρχει κάτι γιά να ανακαλέσει όταν χρειαστεί.


Είμαι ευχαριστημένος πραγματικά, αυτό πού τώρα φιάχτηκε,

δεν μπορεί να χαλάσει,

έτσι ώστε νά μπορώ νά γίνω διαφορετικός, νά ξαναανακαλυφθώ, 

νά φτιαχτώ ξανά .